Casablanca

nr. 010122012164 In dancing Cassablanca op de Zeedijk traden rond 1950 zwarte jazzmusici op, in die tijd een hele bezienswaardigheid. Zwarte mannen dansten er bovendien met blanke vrouwen. Cassablanca had een twijfelachtige reputatie bij de nette burgers, 'omdat er gedronken werd en blonde meiden van lichte zeden voor je het wist op je knie zaten.' Fotograaf Jan Peeterse, die verbonden was aan de Arbeiderspers, maakte er deze foto. De beroemde jazzclub aan de Zeedijk bestaat nog steeds.

Zwabberend sigaretje

Casablanca werd eind jaren veertig opgericht door een zekere Suykerbuyk uit Curaçao. Elseviers Weekblad schreef in 1948: 'Wie wil horen hoe jazz, jive en bebop in hun naaktste en eerlijkste scandering klinken en wil zien hoe de overgave aan dit dansen kan zijn – met hoed op het hoofd, kauwgum tussen de kaken en een zwabberend sigaretje aan de onderlip gekleefd – ga dit witte huis binnen.' Suykerbuyk stierf in 1951 aan een hartaanval bij een vechtpartij in de zaak. Zijn weduwe zette Casablanca voort.

Legende

Dancing Casablanca werd binnen korte tijd een legende. Het was de club van saxofonist Kid Dynamite en trompettist Teddy Cotton. Ook Erroll Garner, Count Basie en Gerry Mulligan speelden er. Tegenwoordig treden jazzmusici als Hans Dulfer op in Casablanca.

Vestdijk

Simon Vestdijk schreef over de dancing in zijn roman De dokter en het lichte meisje. In zijn boek heet Casablanca Ebenova: 'De dansers waren in hoofdzaak negers, sommigen in colbert, anderen in losse grauwgele hemden. De muzikanten waren door hogere waanzin bezeten.'

Dancing Casablanca, foto door Jan Peeterse, 1950-1960

© Stadsarchief
Disclaimer / Colofon
<